Griéta y Martin en América del Sur: februari 2016

"Taxi taxi, cinquenta reais, taxi aqui! El centro Señor?" We zijn geland in Recife. De lome warmte hangt in de inkomhal van de luchthaven, hoewel het al late namiddag is. Alles is al perfect verlopen: In Schiphol een laatste bakkie Europese koffie, onze verbindingsvlucht in Frankfurt gehaald en onze bagage is ook in Brazilië. Nu nog aan het Hostel geraken met een taxi.. Met wat gebarentaal en door niet zomaar de eerste beste taxichauffeur te geloven, staan we een uurtje later en voor 20 reais (5 euro) aan ons hostel. Ook hier spreekt iedereen enkel Portugees. Wederom gebarentaal en wat Spaans brabbelen om ons verstaanbaar te maken dus. Na een korte rondleiding ploffen we in ons stapelbed. Er slapen nog twee andere personen in ons aircogekoeld zesbeddig kamertje. 's Avonds maken we nog een korte avondwandeling langs het strand(je) met een plaatselijk pintje in de hand. Wat later vallen we met een goed gevoel en een al iets kleiner hartje als 's morgens in slaap.

Recife is een immense stad, of beter gezegd, een immense stad naar onze normen. 1,5 miljoen Brazilianen wonen er in de stad zelf, meer dan 3.3 miljoen in de agglomeratie. Ons bezoek aan Recife speelt zich vooral af in de wijken 'Boa Viagem' en 'Recife Antigo'. Boa Viagem, waar ons hostel ligt, kan met wat goede (of slechte) wil vergeleken worden met onze kust: hoge woontorens. Enkel zijn deze torens hier wat hoger en ligt de gemiddelde jaarlijkse temperatuur om en bij de 30° graden. :-) Ideale omstandigheden dus om met ons lui gat in een gratis strandstoel te ploffen, ons te laten bedienen met een 'agua de coco' en af en toe eens een plonske te wagen. Echter nooit te ver in het water wegens gevaar voor haaien die zich nestelen in het nabijgelegen rif. (Aha, vandaar de naam Recife!)

Recife Antigo, een 45tal minuten met de bus, is zoals de naam doet vermoeden, het oude gedeelte van de stad. Het is ontstaan rond de 17de eeuw toen Nederlanders en Portugezen hier in Brazilië vrijwilligerswerk komen uitvoeren zijn. Het heeft inderdaad wel iets weg van een Europese stad. Wat smallere straatjes, hier en daar een pleintje... Recife Antigo wordt ook wel het 'Venetië van Brazilië' genoemd. Hoewel we beiden nog niet in Venetië zelf geweest zijn, lijkt ons de vergelijking toch wat mank te lopen. Er zijn weliswaar een groot aantal verschillende bruggen, maar het groot stedelijke karakter is duidelijk in het oude stadsdeel geslopen. Oud koloniale gebouwen staan hier zij aan zij met 'moderne' maar toch verloederde woontorens, inclusief duizenden airco ventilatiesystemen aan de gevels. Al bij al een fijn gedeelte om rond te dwalen en wat plaatselijke cultuur op te snuiven. Het is ook dit gedeelte dat volledig uit zijn voegen barst tijdens het meerdaagse carnaval. Dit start traditiegetrouw met de grootste carnavalparade ter wereld: 'Galo de madrugada', wat vrij vertaald de 'haan van de vroege uurtjes' betekend. Meer dan twee miljoen mensen in de straten, verschillende podia, honderden kraampjes en vooral blije gezichten. Het voelt een beetje aan als een uit zijn voege gebarsten Gentse feesten.

mini haai

Carnaval, het woord is gevallen. De religie van de Brazilianen in de maand februari. Vijf dagen waar het leven in de steden grotendeels stilvalt, waar er meer bier wordt geconsumeerd dan het hele jaar samen en waar taboes verdwijnen als sneeuw voor de zon. Wij besluiten om de carnavalssfeer op te snuiven in Olinda. Een ander koloniaal dorp op een uurtje rijden van ons hostel, waar het centrum vol staat met kleurrijke koloniale gebouwen zonder wolkenkrabbers. Toen we als oververhitte sardientjes eindelijk uit de bus kwamen, volgden we de menigte richting centrum. Snel enkele 'cerveja's' achterover slaan om mee in de Braziliaanse carnavalssfeer te komen en dan maar dansen dansen dansen op de typische Frevoklanken. De kenmerkende carnavalsmuziek van de streek Pernambuco. Jong en oud, dik,dikker en dun, arm en rijk: iedereen door elkaar! Wel heel opvallend: bijna geen toeristen. Dit tegenover bijvoorbeeld Rio de Janeiro waar veel Europeanen naar toe komen om carnaval te vieren. Kortom een carnaval van en voor de Brazilianen zonder veel invloeden van onze Westerse wereld en bovendien gratis voor iedereen! Een beleving die in geen woorden te vatten zijn. Spijtig genoeg bijna geen foto's van dit carnavalsgebeuren omdat men ons heeft aangeraden zonder zak/handtas te gaan. ( En gelukkig!)

Na twee dagen hebben we beiden als 'buitenstaanders' het wel een beetje gehad met al dat carnavalsgeweld. We maken het ons gemakkelijk en nemen het vliegtuig richting Salvador, zo'n 800km zuidelijker. 1,5 uur vliegen, taxi richting hostel, Frans klapje met de uitbater die oorspronkelijk uit Toulouse afkomstig is en een korte avondlijke strandwandeling. Na wat wikken en wegen besluiten we Salvador centrum links te laten liggen wegens aanhoudend carnaval. Na wat 'hangen' aan het strand -eerst niksen, dan rusten-, zitten we enkele uren later voor het eerst op een Braziliaanse snelbus naar Lençois en het nationaal park 'Chapada da Diamantina'.

Lençois ontwikkelde zich snel tijdens de kolonisatie door de ontdekking van goud en andere mineralen in de omgeving. Volgens de overlevering was het blijkbaar ooit één van de rijkste 'steden' ter wereld... Nu leeft het vooral op toerisme, door zijn noordelijke/centrale ligging in het park. Voor het eerst bevinden we ons in een tastbaar dorpje. Je bent er in een kwartier doorgestapt, er zijn geen 'no-go' zones en er heerste een gezellige bedrijvigheid. Het nationaal park zelf wordt gekenmerkt door een waaier van verschillende natuurfenomenen. Watervallen, grotten, hoogtevlaktes met lage beplanting, valleien en grote variëteit aan biodiversiteit! Ons hostel was een aangename uitvalbasis voor het verkennen van deze omgeving. Een huis dat wat hoger gelegen lag met heel aangename gastvrouwen, die bovendien Engels praten. Een zeldzaamheid hier in Brazilië. Het is duidelijk dat dit één van de mooiere gebieden is in Brazilië aangezien het een komen en gaan is van toeristen. Wij ontmoeten twee Tsjechen in ons hostel en besluiten samen op zoek te gaan naar een daguitstap die ons het nationaal park wat beter toont. Verschillende toeristenbureaus binnengestapt om wat te kunnen vergelijken en de bureaus voor massatoerisme er uit te filteren. Het bleek een aangename verrassing te zijn. Onze Zwitserse gids Oliver die in de Chapada is neergestreken met zijn vrouw, bleek veel kennis te hebben van de streek en gaf iedereen de tijd om ten volle te genieten van de natuur. Naast deze toeristische dag zijn we op eigen houtje nog verschillende andere pareltjes gaan bezichtigen in de buurt. Spijtig genoeg waren Maartens darmen deze week in staking en hebben de mooiste, minst toeristische activiteit moeten cancellen: een 4-daagse doorheen de Pati Valley. Reden te meer om hier nog eens terug te komen ;-)