Iguazu en Rio De Janeiro

Iguazu

Iguazu is vooral bekend van zijn watervallen en euhm... watervallen. En het moet gezegd worden, je kan er toch niet niet passeren als je er in de buurt bent. Wij dus ook naar Foz De Iguazu, via de stad Campo Grande. In 'Campo Granch' zoals de Brazilianen dat hier uitspreken, lunchen we met onze gids Stefan uit de Pantanal in een gezellig hipsterbarretje en worden we nog uitgenodigd in zijn woonst. Stefan is geboren in Brazilië, opgegroeid in Verenigd Koningijk, afgestudeerd als econoom en een kleine tien jaar geleden teruggekeerd naar Brazilië voor zijn eerste 'liefde', de natuur. Heel sympathieke, rustige, begripvolle persoon; pracht van een gids.

In Foz slapen we voor het eerst in een iets minder hostel. De eigenaars lijken op verschillende manieren wat bij te klussen. Een limousineverhuur, pizzalevering en dus ook een hostel (met papieren muren). De verbale ruzie van onze Braziliaanse buren lijkt op een seizoensfinale van thuis. Gelukkig is de vrouw des huize heel vriendelijk en behulpzaam.

En kijk, er is nog wat anders te doen in Iguazu. De Itaipudam! Een van de nieuwe moderne wereldwonderen volgens de American Society of Civil Engineers. Een samenwerkingsproject tussen Brazilië en Paraguay, geopend in 1984. De tweede grootste dam ter wereld: 8km lang, 196m hoog, 170 keer het volume beton van het maracaña stadium, 300 keer het volume staal van de eifeltoren, een wateroverloopcapaciteit van 6200 m³/s (6,200,000 liter per seconde) en een geïnstalleerd vermogen van 14 GW verdeeld over 20 generatoren. Die genereren op een jaar tijd een kleine 90 TWh (terrawattuur) . Ter vergelijking: België verbruikte in 2010 88 TWh. Deze dam zou dus geheel België van (groene) elektriciteit kunnen voorzien ofwel een 35 miljoen gezinnen. Wat we nog het meest indrukwekkend vinden: Het gemiddelde debiet van de Iguazu watervallen heeft slechts de capaciteit om twee van de 20 turbines te doen draaien. Groots in alle opzichten. Zeer aan te raden om eens een kijkje te gaan nemen, zeker ook omdat je de binnenzijde kan bezichtigen.

Weeral Maarten...

Na het bezoek aan de dam, nemen we in de namiddag de bus richting de Braziliaanse kant van de watervallen. Het nationaal park heeft een groot attractieparkgehalte, maar dat kan ook moeilijk anders met zoveel toeristen. We toeristen gedwee mee en kunnen foto's blijven nemen. Door de hevige regenval van de voorbije dagen zijn de watervallen aangezwollen. Het water ziet bruin door al het sediment dat meegesleurd wordt door de kracht van de rivier. Dichtbij de watervallen komen, staat gelijk aan doornat worden. Gelukkig is het tropisch warm...

De 'rand' van de watervallen is 2,7 km lang en de vele eilanden verdelen het water in ongeveer 150 tot 300 aparte watervallen. de hoogte varieert tussen 60 en 82 meter. De tweede dag begeven we ons naar de Argentijnse kant. Ook hier weer een pretpark gevoel, maar de natuur is overweldigend en zorgt voor rust. De Argentijnse zijde is uitgebreider en we sjokkelen van de ene waterval naar de andere. Op het einde van de dag nemen we een treintje richting 'Garganta Del Diablo', 'De keel van de duivel.' Het spectaculairste gedeelte van de waterval. Een U vormige waterval van 700 meter lengte en 150 meter breedte. Het water stort zich hier in de eeuwige mist die veroorzaakt wordt door het opspattende water. Een half uur kijken we met verstomming naar al dat natuurgeweld en vertrekken erna naar Rio.

nog altijd geen ruzie...

 

Rio De Janeiro

De laatste 3,5 dagen brengen we door in Rio. Iguazu - Rio is wederom een kleine 1500km, maar we geraken er dankzij een luxe bus, inclusief wifi. 

Aangezien 3,5 dag niet erg veel is, beslissen we maar uit gemakzucht de toeristische bezienswaardigheden te bekijken. Onze uitvalsbasis is een appartement van de Braziliaanse Lysia in de wijk Botafogo. Wederom via Airbnb geboekt en wederom valt het heel erg mee. Fijne kamer, ruime keuken en living. Spijtig dat Lysia een week in Sao Paulo werkt, maar daarentegen ook fijn dat we een heel appartement voor onszelf hebben. 

Eerste stop: Maracaña stadium. Tegenvaller, het is gesloten. Natuurlijk nergens aangegeven op de website of aan het stadium zelf. We vloeken wat, we smijten er even alles uit wat ons stoort aan Brazilië en nemen met een opgelucht hart terug de metro richting Botafogo. We eten iets en kruipen ons beddebakje in.

Volgende dag, tweede stop: Christo Redentor ofwel Christus de Verlosser. De meeste toeristen nemen een treintje naar de 710m hoge top om het 30 meter grote standbeeld te aanschouwen.We kwamen echter via internet te weten dat Christus ook te voet te bereiken valt en kiezen deze pelgrimstocht. 1,5 uur in de tropische hitte, stijl omhoog, langs een geitenpadje. Afzien, maar prachtig. Boven ontvangt Christus ons met open armen, samen met een 200 andere toeristen. Zoals zo vaak is de weg naar het doel mooier dan het doel zelf. "Bezit is het einde van de begeerte..." Daarenboven moeten we, door geld gebrek, kiezen tussen cocktails of een comfortabele afdaling met het treintje. De keuze is snel gemaakt. Cocktails! 

Derde stop: Suikerbroodberg. Een tweede niet te missen attractie volgens alle reisgidsen. Kabelift naar boven, enkele foto's van het uitzicht, een biertje op het terras en daarna terug richting stad. Suikerbroodberg: check.

's Avonds vullen we de rest van onze tijd met het bezoeken van de 'Escadaria Selarón' gemaakt door de gelijknamige 'artiest' Jorge Selarón. Een schilder uit Chili die zich in de jaren '80 settelt in de verbindingsstraat tussen de wijk Lapa en de  hoger gelegen wijk Santa Teresa. De verloederde straat waarin hij woont, zette hem in 1990 aan tot het herstellen van de straattrappen met tegels. Wat eerst een noodzaak leek om normaal te wonen, werd zijn levenswerk. Via sympathisanten raakten tegels van over de hele wereld in Rio. Zo werd een banale straat door één man verheven tot 'museum' en toeristische attractie. Jorge werd in 2013 dood teruggevonden op zijn eigen trappen. 

Vijfde stop: Niteroi. We nemen de ferry samen met werkend Brazilië naar de overkant van de baai. Waarom? Oscar Niemeyer ontwierp hier nog een theatergebouw langs het water. Moest ik toch even gezien hebben. Romantische plek en mooie gebouwen. Gehuld in witte spotlights waakt Christus de Verlosser in de verte over de metropool Rio, zoals de haan op de kerktoren waakt over zijn kempische dorp (boeregat.)

Zesde stop: de favela's. De sloppenwijken gebouwd op de heuvels van Rio spreekt voor iedereen tot de verbeelding. Enerzijds schrikt het af door de wilde drugsverhalen, anderzijds heeft het een zekere aantrekkingskracht aangezien ze allom aanwezig zijn en omdat het van ver best een idyllisch beeld geeft bij zonsondergang. We hebben geen zin om met 15 andere toeristen in een jeep geduwd te worden, om dan vervolgens met deze jeep de favela's te doorkruisen alsof we in Afrika op safari zijn. Via via komen we terecht bij Isabell. Een privé gids die al enkele jaren in de gepacificeerde favela 'Cantagalo' woont. Met haar trekken we 4 uur lang te voet Cantagalo door. We dwalen door de steegjes en komen erg veel te weten over de levenswijze in (deze specifieke) favela's, over Brazilië in het algemeen, over zijn corrupte politiek en over de dualiteit tussen arm en rijk. De favela en zijn steegjes staan bijvoorbeeld amper op de kaart, de inwoners hebben er geen officieel adres. Ze zijn echter wel bijna allemaal officiële Braziliaanse burgers met een identiteitskaart. De gepacificeerde favela's in Rio zijn ook niet meer voor arme mensen, Het zijn de werkende lagere middenklasse die op de heuvels van Copacabana en Ipanema wonen. Het zijn veelal de favela inwoners die de hotelkamers van de toeristen poetsen of die nanny zijn van de kinderen van rijke ouders uit Copacabana. Toch zit de angst bij de 'rijke' Brazilianen er dik in als men over favela's spreekt. Hoe meer we te weten kwamen tijdens onze wandeling, hoe duidelijker het werd dat het een heel erg complex verhaal is, in een heel erg complex land.

arm en rijk

Laatste stop: Al enkele dagen neurieden we het liedje over 'the girl from Ipanema... aanstekelijke melodie en wij dus benieuwd naar wat er zo bijzonder was aan dat strand in de wijk 'Ipanema', buiten de befaamde vrouw die vroeger dagelijks de kroeg passeerde. Ook het lied over Copacabana dwarelde vaak in onze hoofden, benieuwd wat Lola daar zo speciaal vond. Door het gebrek aan tijd stonden we voor het dillema 'Ipanema' of 'Copacabana'? Onze gids uit de favela's helpt ons de keuze te maken, 'definitely Ipanema!' Hier brengen we dus onze laatste namiddag in Brazilië door en dat is zeker geen verkeerde keuze. Het strand gonst van de bedrijvigheid. Verkoop van cocktails, (mini) bikini's, juwelen, tattoo's,... alles kan je hier verkrijgen vanuit je luie strandstoel. We geven onze ogen de kost.
De hulpdiensten staan paraat voor diegene die de weg niet meer vinden richting strand. (Dat waren er al enkele op een paar uur.) Ook Griet heeft even een gevecht met een, volgens haar, erg sterke golf, maar na een elegante val, komt ze toch weer boven water. Bij valavond zagen we de zon neerstrijken achter Christo, tijd om onze laatste cerveja op te slurpen en langs de dijk van 'Copacabana' weer naar huis te flaneren. Beide stranden hebben we dus toch nog kunnen bewonderen...